W swojej pracy poza gabinetem tworzę przestrzenie, w których można bezpiecznie przyjrzeć się temu, co ta praca robi z człowiekiem – i jak wykonywać ją w sposób bardziej świadomy i niewyniszczający.

Szczególnie bliski jest mi obszar komunikacji z pacjentem i jego bliskimi. To właśnie bezpośredni kontakt z drugim człowiekiem – trudne rozmowy, konflikty, przekazywanie niekorzystnych informacji, postawa wobec cierpienia – zabierają najwięcej energii i są jednym z kluczowych czynników ryzyka wypalenia zawodowego.

Praca nad kompetencjami komunikacyjnymi nie jest dodatkiem do zawodu lekarza, ale trzonem pracy – aspekt kontaktu z pacjentem jest czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia zawodowego, a także może przyczyniać się do zmniejszenia ilości skarg i ewentualnych spraw sądowych.