Udział w Areopagu Etycznym – kursie komunikacji i przekazywania trudnych informacji przy Hospicjum w Pucku odmienił moje życie. Zrozumiałem, że bycie człowiekiem nie jest słabością lekarza, lecz jego największą siłą. Wrażliwość i empatia – o ile mądrze użyte – mogą być potężnym narzędziem leczenia. Tam też po raz pierwszy poczułem wspólnotę z innymi medykami, którzy – podobnie jak ja – czuli, że w procesie kształcenia zabrakło rozmowy o człowieczeństwie, o byciu przy cierpiącym człowieku, a nie tylko przy jego chorobie. Za mało uczymy się o tym, jak po prostu BYĆ z drugą osobą.

Z czasem zacząłem dostrzegać, jak głęboko etyka i komunikacja łączą się z kondycją psychiczną lekarzy. Etykę na studiach traktuje się często jako programowy dodatek, “humanistyczną zapchajdziurę”. Tymczasem codzienna praktyka lekarska to nieustanne zmaganie z dylematami etycznymi.

Dziś działam w samorządzie lekarskim, współtworzę Komisję Etyki Lekarskiej, a od 2024 roku pełnię funkcję Pełnomocnika ds. zdrowia lekarzy i lekarzy dentystów przy OIL w Łodzi. W 2025 roku współtworzyłem Zespół ds. Zdrowia Psychicznego Lekarzy, który podejmuje inicjatywy na rzecz wsparcia medyków.

Lubię dzielić się doświadczeniem z młodymi lekarzami i studentami – prowadząc warsztaty, szkolenia i wykłady. Wierzę, że lekarz, który potrafi być sobą i zachować wrażliwość, ma większą szansę pozostać zdrowy, skuteczny i spełniony w swojej pracy. Chciałbym, by młodzi medycy mieli lepszy start niż ja, by czuli, że mogą łączyć kompetencję z empatią, profesjonalizm z człowieczeństwem. Bo tylko wtedy naprawdę SĄ.